The Ethical Importance of Close Relationships

The main task of this paper is to draw a normative picture of close interpersonal bonds and demonstrate why they are ethically relevant and important. I start by showing that the notion of ‘close relationships’ is a notion in its own right—overlapping with but not reducible to the notion of ‘love,’ ‘friendship,’ or ‘kinship.’ Then, I go on to discuss particular features of close relationships. I start with consensuality, reciprocity, persistence in time. After that, I move on to non-instrumental treatment and the mutual sharing of responsibility, which is connected with treating the interests of the close other as one’s own. Another features I discuss are truthfulness in the way we narrate our autobiographical stories, openness to the close other’s co-creation of our narrative truth, and the readiness to co-create the narrative truth of the close other in return. Finally, I focus on trust; I show that the kind of trust which is characteristic of close relationships is connected with particular competences that a person should manifest in order to be a trustworthy close-relationship partner. From the fact that no person is morally infallible, it can be inferred that we need to depend on competent others in order to take full respon­sibility for ourselves as moral agents (we need to be inter-responsible). The people we choose to be in close relationships with are precisely such competent others; they are the guardians and the co-authors of our moral agency and our narrative identity.

Etyczne znaczenie bliskich relacji

Głównym zadaniem niniejszego artykułu jest nakreślenie normatywnego obrazu bliskich relacji międzyludzkich i pokazanie dlaczego są one istotne i relewantne z perspektywy etyki. W pierwszym kroku wskazuję, że choć zbiór elementów do jakich pojęcie bliskich relacji się odnosi ma pewne elementy wspólne ze zbiorami do jakich odnoszą się takie pojęcia jak „miłość”, „przyjaźń” czy „więzy rodzinne”, to jednak pojęcie bliskich relacji nie jest redukowalne do żadnego z wyżej wymienionych pojęć, a zatem zasługuje na własną definicję. W drugim kroku, omawiam cechy jakie charakteryzują bliskie relacje – wymieniam kolejno konsensualność, wzajemność, rozciągłość w czasie, nieinstrumentalne traktowanie oraz wspólne dzielenie się odpowiedzialnością. Do tego zestawu cech dołączam również prawdomówność w autonarracji, otwartość na to, że bliska osoba współtworzy z nami narracyjną prawdę o nas samych, a także gotowość by – w odruchu wzajemności – współtworzyć narracyjną prawdę bliskiej osoby o niej. Jako ostatnią z cech wymieniam zaufanie, pokazując, że zaufanie charakterystyczne dla bliskich relacji wiąże się z zestawem kompetencji jakie dana osoba powinna posiadać, aby być godnym zaufania partnerem w bliskiej relacji. Z faktu, że żadna osoba nie jest nieomylna w kwestiach etycznych wynika, iż aby być w pełni odpowiedzialni za samych siebie, musimy polegać na innych osobach, które mają odpowiednie kompetencje. Bliscy nam ludzie są właśnie takimi osobami; są oni stróżami i współautorami naszej moralności oraz naszej narracyjnej tożsamości.

Pobierz