Attending to the ‘Eye of Experience’: The Epistemic Demands of Identifying Good Actions in Aristotle.

W niniejszym artykule analizuję koncepcję Arystotelesa dotyczącą wymagań epistemicznych koniecznych do identyfikacji czynów moralnie dobrych. W Etyce Nikomachejskiej, Arystoteles zdaje się twierdzić, że jesteśmy w stanie rozpoznawać takie czyny, nie mając wiedzy o tym, dlaczego są one dobre. Inne twierdzenia zawarte w tych dziele, nie pozwalają jednak na bezkrytyczne przyjęcie tej tezy. Zdaniem Johna McDowella, Arystoteles uważał, iż dobro etyczne czynu jest zależne od kontekstu. Gdyby tak było, by rozpoznać dany czyn jako dobry, musielibyśmy wiedzieć jakie cechy danej sytuacji czynią go dobrym. Bronię tezy, że nawet jeśli dobro czynu byłoby zależne od kontekstu, Arystoteles nie uważałby znajomości tego kontekstu za jedyny sposób rozpoznania czynu jako dobry. By tego dowieść, sięgam do dorobku współczesnej filozofii. Realizm wewnętrzny Hilarego Putnama pozwala wyjaśnić w jaki sposób podmiot rozpoznaje egzemplarze należące do danego rodzaju naturalnego, bez znajomości definicji tego rodzaju naturalnego. David Charles pokazuje, że Arystoteles podziela podobny pogląd, choć nie uważa, że podmiot musi zakładać, iż istnieje definicja danego rodzaju. Twierdzę, że ten aspekt teorii Arystotelesa może być zastosowany także do identyfikacji czynów moralnie dobrych. Jednostka może rozpoznawać dobre czyny jako czyny konieczne do prowadzenia cnotliwego życia. Nie musi wiedzieć dlaczego określone czyny są dobre. Wystarczy, że ma wizję dobrego życia, którą – jak twierdzi Arystoteles – może rozwinąć poprzez naśladowanie tych, którzy mają „oko doświadczenia”.

[Tekst po angielsku]

In my article, I attempt to learn what Aristotle thinks about the epistemic demands of identifying good actions. He seems to claim in Nicomachean Ethics that we can identify them without knowledge why they are good, but his certain other claims seem to imply that his words should not be taken at face value. As John McDowell has pointed out, Aristotle also regards the goodness of an action as dependent upon its context. In this case, in order to identify an action as good, we would need to know, McDowell seems to think, what situation-specific features make it good. I argue, however, that even if good actions were context-dependent, this would not be the only way to identify them in Aristotle. To show this, I begin from contemporary philosophy. Hilary Putnam’s internal realism purports to explain how one can identify instances of a natural kind without knowing definition for the kind. David Charles has shown that Aristotle may subscribe to a similar view, although without assuming that there is even a definition for the kind. I argue that this aspect of Aristotle’s view makes it applicable to identifying good actions. One can identify good actions as those actions that are needed for a virtuous life. He does not need to know, pace McDowell, why certain actions are good. He only needs a conception of a virtuous life that he can, thinks Aristotle, develop by paying attention to those that have ‘the eye of experience.’

Pobierz