Hacking ‘the Natural’: Seduction Skills, Self-Help, and the Ethics of Crafting Heterosexual Masculine Embodiment in ‘Seduction Communities’

Close relationships between men and women have been theorized from feminist, psychoanalytic, and political economic perspectives. In seduction communities, dating coaches and pickup artists act as expert mediums in scripting norms of heterosexual courtship between men and women. Based on an ethnographic analysis of intimate labor between coaches and male clients in seduction communities based in New York City, this article suggests three things. First, that apprenticing in techniques of heterosexual seduction is about masculine self-fashioning; second, that men experience culturally-based ambivalences around norms of self-help—including ideas of freedom, dependency, and addiction—in ways that fashion their bodies, speech acts, and identities as objects of desire for women; and third, that practices of seduction complicate heteronormative masculine identities by creating intimate spheres of dependency and self-disclosure among men. This article follows men’s trajectories of learning seduction skills, and finds that men rely on competing rhetorics of authentic expression and technical self-presentation that seek to manage (in ways that also reproduce) a range of social, economic, and gender-based inequalities.

Hakując „naturalność”. Umiejętności uwodzenia, samopomoc oraz etyczne aspekty ucieleśniania męskości w „społecznościach uwodzicieli”

Teoretyzowano już bliskie relacje między mężczyznami a kobietami z różnych perspektyw: feministycznej, psychoanalitycznej oraz polityczno-ekonomicznej. W społecznościach uwodzicieli trenerzy randkowania oraz artyści podrywu – z angielskiego „pickup artists”, skracane jako PUA – wchodzą w rolę ekspertów-pośredników w budowaniu norm uwodzenia dla heteroseksualnych mężczyzn. Bazując na etnograficznej analizie pracy trenerów z klientami w ramach społeczności uwodzicieli w Nowym Jorku, niniejszy artykuł sugeruje trzy rzeczy. Po pierwsze, że u podstawy nauczania technik heteroseksualnego uwodzenia leży tworzenie męskiej tożsamości; po drugie, że mężczyźni doświadczają ambiwalentności przekazu kulturowego dotyczącego norm samopomocy – m.in. w kwestii takich idei jak wolność, zależność oraz uzależnienie – i że ma to wpływ na sposób w jaki kształtują swoje ciała, wypowiedzi oraz tożsamości, które mają być obiektami pożądania dla kobiet; po trzecie, że ćwiczenie się w zakresie uwodzenia komplikuje heteronormatywne męskie tożsamości poprzez tworzenie się pomiędzy mężczyznami intymnych sfer zależności i odsłaniania własnego ‘ja’. Ten artykuł podąża za męskimi trajektoriami nauki umiejętności uwodzenia i pokazuje, że w ramach owej nauki mężczyźni czerpią z przeciwstawnych retoryk dotyczących autentyczności ekspresji oraz auto-prezentacji, których celem jest poradzić sobie z całą gamą opartych na normach płciowych nierówności społecznych i ekonomicznych, przy okazji odtwarzając je.

Pobierz